Aan de rand van de Noordzee laat de horizon zijn anker los.
Een presidentiële Citroën DS drijft af naar de maan, alsof hij wil suggereren dat de grenzen die wij waarnemen nooit liggen waar ze werkelijk zijn.
Dit schilderij, geworteld in het Belgische surrealisme, zet de natuurlijke orde op zijn kop: de zee blijft stil, terwijl de lucht een ruimte van beweging en stille ontsnapping wordt. De aanwezigheid van de auto, zowel aards als symbolisch, introduceert een stille overgang tussen werelden — van landschap naar kosmos, van het zichtbare naar het ingebeelde.
Mijn reizende hond en zijn koffer versterken het idee van vertrek — niet als een gebeurtenis, maar als een gemoedstoestand. De horizon is niet langer een grens, maar een drempel.
