Aan de haven van Husum staat een jong meisje te kijken naar schepen die over het water glijden alsof ze niet langer aan de zwaartekracht gebonden zijn. Op haar rug veranderen geïmproviseerde vleugels van karton en plastic flessen haar in een astronaut van het dagelijks leven.
In pure Belgische surrealistische stijl vervaagt de grens tussen observatie en transformatie. Het schip wordt meer dan een vaartuig – het wordt een stille leraar. Wat ze ziet is geen vertrek, maar een mogelijkheid.
De zee is niet langer een rand, maar een drempel. En in dat stille moment, zonder spektakel, begrijpt ze iets essentieels: haar dromen zullen uitkomen.
Vertaald met DeepL.com (gratis versie)
